معرفی کتاب: عموجان استالین اثر ابراهیم رها

به گزارش وبلاگ کاتالوگ، کتاب عموجان استالین اثر ابراهیم رها به تازگی توسط نشر چشمه منتشر و راهی بازار نشر شده است. این کتاب هجدهمین عنوان از مجموعه جهان تازه دم است که این ناشر چاپ می کند.

معرفی کتاب: عموجان استالین اثر ابراهیم رها

علی میرمیرانی با نام هنری ابراهیم رها نویسنده و طنزپرداز متولد سال 1350 است که در طول فعالیت طنزپردازانه خود، با روزنامه ها و مطبوعات و همچنین صدا و سیما همکاری داشته است. پرت و پلا و دری وری دو کتاب دیگری هستند که این طنزنویس پیش تر توسط نشر چشمه منتشر کرده است.

داستان عموجان استالین درباره مردی است که توهم توطئه شدیدی دارد و با همین نگاه هم به سراغ تحلیل جام دنیای فوتبال 2018 می رود. این کتاب 22 فصل دارد و نگارشش تابستان 97 به سرانجام رسیده است.

هر شوتی که در مسابقات جام دنیای زده می شود یا هر گلی که به ثمر می رسد، با همان نگاه توهم توطئه ای تفسیر می شود. مرد قصه این کتاب از دروازه بانی بیرانوند تا بازی سردار آزمون، گزارشگری عادل فردوسی پور، کارلوس کی روش مربی تیم ملی ایران و هنرپیشه هایی که درباره مسابقات جام دنیای نظر داده اند، به همه بدبین است.

بریده ای از کتاب

من این ها را برای کسی نمی نویسم. برای خودم می نویسم. گفتیم که گفته باشیم.

به ما، به شخص خودمان، همه می گویند عموجان استالین. در سال هزار و سیصد و هفت خورشیدی به دنیا قدم گذاشته ایم در مبارک روزی و فرخنده ساعتی. این که پیش تر از نگارش این سطور چه می کرده ایم و کجا بوده ایم نه به شما مربوط است نه خودمان چندان به یاد داریم. واقعِ امر هم این است که همه چیز از همین به یاد نداشتن ها و به خاطر نیاوردن ها و نسیان مکرر و فراموشی مزمن شروع شد. حالا این که در این یادهای کمرنگ شده چه خاطراتی بوده و چه ها بر ما گذشته نه به شما مربوط است نه خودمان میلی به گفتنش داریم. این شما که می گویم هم فقط برای خالی نبودن عریضه است. آدم که خاطره نگاری می کند بالاخره باید کسی را خطاب قرار دهد یا لااقل در ذهن کسی را، کسانی را، مخاطب خود تصور کند.

فراموشی های ما که مکرر شد، به پزشک متخصص مراجعه کردیم. البته نه به میل خودمان و با رغبت و اشتیاق که به اصرار برادرزاده های مان. ما، این ما همان چیزی است که شماها بدان می گویید من، اما چون اساساً و اصولاً ما خیلی مهم هستیم به طور کلی، پس ما من نیستم، ما ما هستیم؛ از دار دنیا تنها و ایضاً فقط یک برادر داشتیم که دو سال و چهار ماه و شش روز از خودمان بزرگ تر بود و این جزء نوادر چیزهایی است که تاریخش را این قدر دقیق به خاطر داریم، سایر چیزهایی که تاریخش درست به خاطرمان مانده نه به شما مربوط است نه چیز قابل عرضی است.

این اخویِ بزرگ ترِ ما حدوداً یک دهه پیش، حالا سه چهار پنج سالی کم تر یا چهار پنج شش سالی بیش تر، دار فانی را به طرز شدیدی وداع گفت و به گمانم در حین همین وداع گفتن مرحوم شد. ما خودمان نه تنها به قول پدرمان زوجه اختیار نکردیم، که به قول خودمان زن هم نگرفتیم. اما برادرمان یکی گرفت که آن خانم هم درست نمی دانم در چه زمان و مکانی، اما یک روزی مُرد. یعنی یک بار که به منزل اخوی مراجعه کردیم دیدیم جا تر است و بچه نیست (نمی دانیم این مَثَل را در جای درستش استفاده کردیم یا نه).

به هر حال از برادر ما پنج برادرزاده باقی مانده که جملگی اصرار دارند در حد مقدور هوای ما را داشته باشند و نوبتی به ما سر بزنند و امورات را رسیدگی کنند. کمال و کیان و کیاوش و کیومرث و کهریزک. این ها اسامی شان است و شکر خدا زنی و ضعیفه ای میان شان نیست. اسم همه را برادرم انتخاب کرد جز آخری که انتخاب ما بود. اتفاقاً او میان این پنج نفر تنها برادرزاده ای شد که خلقیات و رفتارش به خود ما شبیه از آب درآمد. حالا این که چرا اسم او را کمی متفاوت تر از بقیه شان انتخاب کردیم نه به شما ربطی دارد نه خودمان به یادمان مانده است. گفتیم که همه چیز از همین به یاد نماندن ها و فراموش کردن ها شروع شد. به اصرار و با پافشاری برادرزاده ها رفتیم پیش وبلاگ کاتالوگ متخصصِ بی سواد و کم شعوری که تشخیص داد در مقدمات آلزایمر هستیم.

ما همان جا مشت محکمی به دهانِ یاوه گویش زدیم و گفتیم مگر مسابقات فوتبال است که مقدماتی و یک چهارم و نیمه نهایی و فینال داشته باشد؟ پزشک جلفِ بی تربیت زرتی جلوِ ما خندید و گفت فوتبال دوست دارید؟ ما هم پاسخ دادیم نه به شما ربطی دارد نه عشق مان می کشد جواب بدهیم. کیان البته اصرار کرد که چون به دکتر مراجعه کرده ایم بد نیست جواب سؤالاتش را بدهیم. ما شرط گذاشتیم! یعنی گفتیم مشروط جواب می دهیم. به این شکل که اول ما یک سؤال می پرسیم پزشک جواب بدهد بعد ما مقابله به مثل خواهیم کرد و بدین ترتیب موشک جواب موشک خواهد بود و الخ! پرسیدیم تخصص خود را در کجا گرفته ای که اسم یکی از این کشورهای غربی را آورد.

چنان منقلب شدیم که می خواستیم این بار لگد محکمی به یک عضو دیگر یاوه اش بزنیم که بچه ها نگذاشتند. اگر جلومان را نگرفته بودند این سرسپردهٔ غرب و این مزدور اجنبی و این جاسوس استکبار را ادب می کردیم تا دیگر در چنین ممالک بی تربیت و بی ادب و پدرسگی درس نخواند! اما و به هر حال چون او به سؤال ما جواب داده بود ما هم در جواب پرسش او فرمودیم بله. یعنی فوتبال دوست داریم. این که دیگر چه چیزهایی دوست داریم نه به شما ربطی دارد و نه خودمان میل به بازگو کردنش داریم. دکتر لبخند بی ربط و نابجایی زد -اصولاً ما با آدم هایی که هی لبخند می زنند میانه ای نداریم - بعد گفت باید خاطرات روزانه را بنویسی. مکتوب کنی. تمرکز کنی روی به یاد آوردن اتفاقات و نوشتن شان. حالا هم که جام دنیای نزدیک است می توانی خاطرات روزانه ات در مورد جام دنیای را بنویسی.

ما البته پاسخ دندان شکنی به او دادیم که کاغذ نوشتن به همین سادگی نیست و علاوه بر خود کاغذ، دوات می خواهد و قلم می خواهد و میز مخصوص می خواهد و صندلی ویژه می خواهد و الخ. کمال گفت من این ها را برای تان تهیه می کنم و شما بنویسید. عجالتاً رضایت دادیم به چند دلیل: نخست آن که پزشک می گفت این گونه می توانیم به جنگ آلزایمر برویم و مشت محکمی به دهان خواهرمادر آلزایمر بزنیم؛ چه چیزی از این بهتر. دوم آن که از پیشاتاریخ تاکنون کسی نظرات دقیق، فنی و کارشناسانهٔ ما را در مورد فوتبال جدی نمی گرفت و در این مکتوبات فرصت مناسبی خواهیم داشت حقانیت خود را به دنیایان ثابت کنیم و به دنیا بفهمانیم هم دفاع خطی مزخرف است هم گواردیولا و آنچلوتی و مورینیو و امثالهم هیچ چیزی از فوتبال سرشان نمی شود. این ها با دسیسه و نقشه چینی و کمک استعمارگران و لایی های دنیای به مربی گری رسیده اند.

گواردیولا که تحقیقات ما نشان می دهد کچلی بیش نیست، به حساب بقیه هم در فرصت مقتضی خواهیم رسید. البته کیاوش اطلاعات مربیان جام دنیای را برای مان آورد و متوجه شدیم این مربی ها در جام حضور ندارند. قطعاً و یقیناً عدم حضور این ها توطئه است و بدخواهانی که دارند دنیا را می چرخانند با این نقشه خواسته اند دست ما را برای نقد ببندند اما آن ممه را لولو برد! ما دست فیفا را رو خواهیم کرد. بگذریم از آن که کیومرث گفت فدراسیون دنیای فوتبال مربیانِ تیم ها را انتخاب نمی کنند و هر کشوری خودش مربی خودش را انتخاب می کند؛ ما هم کوتاه و مختصر جوابش را دادیم که خفه! او هم زبان درازی می کرد که چرا خفه؟ گفتیم دلیلش نه به تو مربوط است نه شأن ما اجازه می دهد به همچون تویی توضیح دهیم. در عوض کهریزک به ما پیشنهاد داد در روز افتتاحیهٔ جام دنیای برویم سفارت فیفا در تهران را به آتش بکشیم که ایدهٔ بسیار متین و خوبی بود اما احساس می کنیم در نودسالگی بنیه و توان لازم را نداریم تا در این عمل خداپسندانه حق مطلب را ادا کرده فیفا را به سزای اعمال ننگینش برسانیم.

فقط همین قدر بگوییم که اینفانتینو کچلی بیش نیست و الخ! بگذریم، چند روز دیگر شروع جام دنیای است و ما به کیان گفتیم دست به نقد گروه های مسابقات را برای مان بیاورد تا ما دست های پشت پرده را در گروه بندی مسابقات رو کنیم و توطئه های نهانِ این سرسپردگان فیفا را عیان سازیم. در همین اثنا هم کمال برای مان لوازم التحریر و میز و صندلی خریداری کرد و آورد. می خواستیم بگوییم کیاوش آن ها را برای مان در یک جای مناسبی مستقر کند که پشیمان شدیم. اساساً چندان تن به کار آن هم از نوع یدی نمی دهد. کیومرث هم بیش تر فکر زبان درازی است و حرف شنوی ندارد، کهریزک اما خودش کارهای مهم دیگری دارد و نیست. پس باز هم به کیان گفتیم و او میز و صندلی را در جای مناسبی گذاشت و قلم و کاغذ را هم روی میز مرتب کرد تا ما مشغول به نوشتن خاطرات روزانهٔ فوتبالی مان از جام دنیای 2018 بشویم. البته دکتر می گوید خاطره نویسیِ روزانه، ما خودمان می گوییم تحلیل های کارشناسانه توأم با افشاگری های دقیق از لابی های فیفا، امپریالیستی و بین الملل!

همین قدر که امروز، پس از مراجعه به منزل، آن هم بعد از استخلاص، از دست آن پزشک جلفِ بی ربط که شلوار استکباریِ جین هم به پا داشت، نوشتیم کفایت می کند. فردا، یعنی دقیقاً چند روز پیش از جام دنیای، با تحلیل و افشای گروه های مسابقات اهداف راهبردی خویش را کارکردی خواهیم ساخت یا یک همچین چیزی!

منبع: یک پزشک

به "معرفی کتاب: عموجان استالین اثر ابراهیم رها" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "معرفی کتاب: عموجان استالین اثر ابراهیم رها"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید